Forensic Psychology, Franca Tonnaer

[Dutch] Aantal tbsx92ers in vijf jaar sterk gedaald

francatonnaer — Thu, 01 Apr 2010 17:25:53 +0000

ARNHEM – Het tbs-systeem staat onder druk. Steeds minder rechters leggen een verplichte behandeling in een forensische psychiatrische kliniek op. Volgens cijfers van het ministerie van Justitie kwamen er in 2009 slechts 107 tbs-patixebnten bij.Verdachten weigeren vaker tbs-onderzoekDe afgelopen vijf jaar is het aantal nieuwe tbsx92ers sterk gedaald: van 226 in 2004, naar 183 in 2007, 115 in 2008 en 107 in 2009. Hierdoor is de beruchte wachtlijst waarmee het ministerie van Justitie jarenlang kampte, verdampt. Op de wachtlijst staan nu nog maar 5 tbsx92ers, 29 patixebnten zijn reeds toegewezen aan een kliniek waar ze snel kunnen worden opgenomen, melden bronnen uit de tbs-sector.Advocaten en verdachten zien tbs als verkapte levenslang, zegt directeur Leo van der Geest van het onderzoeksbureau Nyfer, dat in opdracht van de Van der Hoeven-kliniek in Utrecht de oorzaak van de afname onderzocht. Daarom weigeren ze steeds vaker een psychologisch onderzoek.Fors aangescherptIn het nog niet gepubliceerde rapport TBS uit de gratie staat dat de nadruk op veiligheid het systeem om zeep helpt. De verlofregelingen en de regels voor vrijlating zijn fors aangescherpt na een aantal incidenten waarbij tbsx92ers tijdens hun verlof de fout ingingen. Deze kregen veel media-aandacht. Uit angst voor herhaling is de gemiddelde behandelingstijd van tbsx92ers opgelopen van gemiddeld vier jaar naar acht tot twaalf jaar.Door de grote afname van tbs-opleggingen moet de Pompekliniek in Nijmegen het doen met 49 minder patixebnten en staat in de Oostvaarders kliniek en in de Mesdag-kliniek nieuwe afdelingen leeg. Het Rijk heeft een tijdelijke betalingsgarantie gegeven van 380 euro per bed per dag.MiljoenenschuldDe afname van tbsx92ers treft de Rooyse Wissel in Oostrum bij Venray het hardst, omdat de kliniek voorheen het meest heeft uitgebreid en kampt met een miljoenenschuld.De twee dependances in Grave en drie afdelingen in Oostrum zullen worden gesloten. Aan gedwongen ontslagen valt niet te ontkomen, heeft de directie het personeel laten weten.Bron: [tekst en foto] De Volkskrant

[Dutch] Aantal tbsx92ers in vijf jaar sterk gedaald is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Science in court: DNA’s identity crisis

francatonnaer — Thu, 01 Apr 2010 17:22:40 +0000

It may be the gold standard of forensic science, but questions are now being raised about DNA identification from ever-smaller human traces. Natasha Gilbert asks how low can you go?When Peter Hoe was found stabbed to death in his home in North Yorkshire, UK, in the afternoon of 13 October 2006, investigators were able to connect the murder to brothers Terence and David Reed on the basis of a small amount of DNA lifted from shards of plastic found near the body. The men were convicted the next year.But an appeal to the ruling heard in 2009 raised questions about the reliability and interpretation of DNA profiles drawn from very small amounts of genetic material, a technique known as low-copy-number analysis. In the appeal, the Reeds’ lawyers argued that Valerie Tomlinson, an officer involved in the analysis at the Forensic Science Service (FSS) based in Birmingham, UK, had overstepped her bounds by speculating how the men’s DNA came to be on the pieces of plastic x97 thought to have broken off two knife handles. The appeal failed last December, but a larger question looms about how suspects can be fingered from such a small amount of DNA.The case is one of the most recent public airings of a highly charged debate in the science and law-enforcement communities about low-copy-number analysis. Some argue that profiles are not reproducible, are prone to contamination and lack a scientifically validated means for deciding on their accuracy. Moreover, the methods and procedures employed are shrouded in secrecy x97 leading some forensics researchers to demand that the interpretation of such profiles, if not the practice itself, be re-evaluated.x93DNA evidence is not flawless.x94Low-copy-number analysis is accepted in just a handful of countries including Britain and New Zealand, but it is being applied in many cases. The FSS says that it has used the technique in more than 21,000 serious criminal cases since its development in the late 1990s. Recent appeals affirming the validity of low-copy-number typing suggest that law enforcement may increasingly embrace the technique. Some suggest that its wider acceptance could threaten DNA profiling’s 20-year reputation as the gold standard of forensic science. Contrary to the public’s perception, “DNA evidence is not flawless”, says Peter Neufeld, co-director of the Innocence Project, an advocacy group in New York that has campaigned for broader access to DNA evidence to overturn wrongful convictions.British geneticist Alec Jeffreys developed DNA profiling in the 1980s. Profiles are drawn from short, repeating sequences of DNA scattered throughout the genome, called short tandem repeats (STRs). Because the number of repeats varies widely from person to person, the length of these STRs is also highly variable, meaning that by measuring several STRs x97 between 10 and 17 x97 forensic scientists can declare with calculable probability whether DNA left at a crime scene belongs to a suspect.A soupxe7on of cellsScientists employ the polymerase chain reaction (PCR) to amplify the STRs to detectable levels. The copies are then separated according to size by electrophoresis. The different-sized STRs show up as a pattern of peaks on an electropherogram that can be compared against a database or an individual.Standard DNA analysis requires about 200 picograms of DNA, 33 cells’ worth, or twice that for haploid sperm cells. Technicians can generally get more than enough DNA from visible samples such as blood or semen. But to produce profiles from just a few cells, scientists have developed ways of increasing the sensitivity of the analysis, including running more PCR cycles to copy more DNA or purifying the sample after PCR to remove unused reagents. In many cases the amount of starting material for low-copy-number analysis is unclear. The quantitation methods, also based on PCR, can suggest that no DNA is present, but the technicians will still be able to produce at least a partial profile. This sensitivity, although remarkable, has a downside.During analysis of any sample, large or small, random fluctuations occur that distort the results. In low-copy-number profiling, forensic scientists generally split their limited amount of DNA into two or three samples and run analyses on two of them. The third, if available, is reserved for the defence. The results of analyses aren’t completely reproducible, profiles often won’t match and the scientists generally accept as true those STR signals that show up in both runs. The practice is worrying, says Budowle: “The logic of this approach makes some sense, but the confidence in it has not been assessed.”Inherent bias?Common forensics practices can also lead to biasing errors, says Dan Krane, a molecular evolutionist at Wright State University in Dayton, Ohio. “Forensic scientists tell me that it is easier for them to distinguish between noise and what is really coming from the DNA if they have a reference sample to work with,” he says. Low copy number or not, that reference sample is often the suspect’s DNA x97 and faint peaks in a crime-scene sample might seem more convincing when viewed side by side with a strong peak from the suspect. Only a couple of labs in the United States, he says, require blind testing in their protocols.The courtroom is not the best place for the science of low-copy-number analysis to be debated, says Allan Jamieson, director of the Forensic Institute in Glasgow, which provides forensic-science services to UK police forces.Source: NatureFull article:http://www.nature.com/news/2010/100317/full/464347a.html

Science in court: DNA’s identity crisis is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Tinbergen lecture- Marc Hauser: ‘Evolving a moral instinct’.

francatonnaer — Fri, 02 Oct 2009 10:40:46 +0000

How do you decide what is morally right and wrong? Historically, there have been two answers to this question. On the one hand, we deliver moral judgments on the basis of a rational, conscious, and deliberate process of accessing principles to justify our actions. On the other hand, our judgments are the result of intuitions mediated by emotions. Though these two processes certainly play some role in our moral deliberations, each suffers from a set of critical problems. I offer a solution: by appealing to an analogy to language, I argue that humans are endowed with a universal moral grammar that generates intuitive judgments of right and wrong based on an inaccessible code of action. I present evidence from a large scale study of the internet with over 200,000 subjects to justify a dissociation between judgments and justifications, and to reveal a set of core principles that appear immune to cultural influences, including religious background. I also present results from studies of brain damaged patients to reveal the architecture of our moral organ. I end by discussing the implications of this work for thinking about what we ought to do, and thus, attempt to show ways in which the descriptive observations of biologists can productively engage with scholars of law, policy, government and religion.

Lecture on demand

Bron: Leiden Universiteit [Dutch]Ter ere van Nobelprijswinnaar en etholoog Niko Tinbergen organiseert de Universiteit Leiden in samenwerking met het NRC Handelsblad, NWO, Naturalis en Museum Boerhaave jaarlijks de Tinbergenlezing. De lezing staat in het teken van de evolutie.

Tinbergen lecture- Marc Hauser: ‘Evolving a moral instinct’. is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Radical alternatives proposed for cannabis controls

francatonnaer — Thu, 25 Jun 2009 14:22:35 +0000

WHAT should we do to minimise the harm cannabis can cause to the health and welfare of users and to society at large? One answer, according to a report by a group of prominent academics and government advisers, is to change the law to allow the state to prepare and distribute the drug for recreational use.

This proposal is the most controversial of several recommendations from a commission assembled by the Beckley Foundation, a British charity dedicated to exploring the science of psychoactive substances. "The damage done by prohibition is worse than from the substance itself," says Amanda Feilding, the founder of the Beckley Foundation.

Marijuana is now the world’s most widely used illicit drug. The latest figures from the UN Office on Drugs and Crime (UNODC) indicate that in 2006-7 some 166 million people aged 15 or above, or 3.9 per cent of this age group, used it regularly. Just 1 per cent of the world population uses other illegal drugs. Cannabis use is particularly widespread in rich countries. Around 40 per cent of Americans and one-third of Australians say they have tried it.

The evidence assembled by the Beckley commission left it in no doubt that cannabis damages the health of heavy users, especially those who start as teenagers. Such users are at increased risk of suffering from psychosis, and lung and heart disorders. They are also more likely to drop out of school early, be involved in traffic accidents, and be poor parents (see "How bad is it?"). The report also found evidence that cannabis may act as a "gateway drug", increasing the likelihood that users will go on to try more damaging drugs such as heroin or cocaine.

Despite the undoubted dangers associated with marijuana, the Beckley report concludes that it is far less harmful to users and to society in general than other illicit drugs such as heroin and cocaine, and far less damaging than the legal drugs tobacco and alcohol. There have been only two documented deaths from marijuana overdose, the report notes. This contrasts with 200,000 deaths from all causes each year attributed to other illegal drugs, 2.5 million deaths annually related to alcohol and 5 million to smoking.

Because possession of cannabis is illegal, its harmful consequences extend beyond possible damage to immediate health, the Beckley report points out. In particular, users are at risk of punishment and acquiring a criminal record. "If you don’t think being arrested is a harm, you are unpersuadable," says criminologist Peter Reuter of the University of Maryland, a co-author of the report. "In the US, 750,000 people were arrested in 2006, and I think that’s a substantial harm."

Among its recommendations for reducing harm from marijuana is one proposing that it should be sold legally, subject to strict standards to ensure it is not strong enough to cause psychological problems. This, it says, would allow a strict age bar to be imposed that would prevent children from buying it, and put the criminal gangs who peddle it out of business. Cannabis buyers would not be offered other drugs by the licensed dealers, removing this as a possible route of progression from cannabis to other drugs.

The framework for drug laws worldwide is now set by the 1961 Single Convention on Narcotic Drugs, which has been signed by the overwhelming majority of nations. Though the convention requires that all signatories make possession of cannabis illegal, some have experimented with decriminalisation. The Netherlands, for example, no longer arrests and punishes people found to have small amounts of cannabis, though large-scale supply remains illegal and in the hands of criminal gangs.

How bad is it?

The most damaging of the possible ill effects of cannabis use is psychosis. "You’re 40 per cent more likely to get psychotic disturbances if you’re a user from early life," says Les Iverson at the University of Oxford, who is a member of the UK government’s Advisory Committee on the Misuse of Drugs (ACMD). He points out, however, that cannabis is not necessarily the cause in all these cases.

Dave Murray, head of research at the US Office of National Drug Control Policy, says that in the US the rise in strength and market dominance of potent marijuana strains has paralleled a rise in emergency hospital admissions of people suffering psychoses after cannabis use.

Another worry with cannabis is that it is a "gateway" drug encouraging use of more damaging substances. Murray says that cannabis users who start young are between 9 and 15 times as likely to become heroin or cocaine users. "We can’t say one causes the other, but there’s a strong correlation," he notes.

There is also the danger of traffic accidents: cannabis intoxication raises a driver’s risk of crashing by 1.3 to 3 times. By contrast, alcohol intoxication raises the accident risk by up to 15 times.

About 9 per cent of regular cannabis users become dependent, compared with 32 per cent of tobacco smokers, 23 per cent of heroin users, 17 per cent of cocaine users and 15 per cent of those drinking alcohol. Respiratory and lung cancer risks are also raised for cannabis users, and they can sustain damage to verbal learning ability, memory and attention. According to the Beckley report, permanent changes in receptors of the hippocampus, prefrontal cortex and cerebellum have been seen in heavy cannabis users. There are also links between early cannabis use and poor school performance. Whether this is a result of cannabis itself, or because they share some other common cause, such as poverty, is not known. Overall, an analysis of 20 drugs by David Nutt at the University of Bristol, UK, who chairs the ACMD, rated cannabis as the 11th most harmful drug, well behind alcohol and tobacco.

Source: New Scientist 05 February 2009 by Andy Coghlan

Picture: www.inloughborough.com/

Radical alternatives proposed for cannabis controls is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Maastrichts Coffeeshopbeleid als internationale voorloper

francatonnaer — Thu, 25 Jun 2009 14:06:12 +0000

Limburgs trost zijn; het dialect, de vlaai, de heuvels, carnaval en x85de Mississippi, een ware trekpleister voor menig toerist. De Nederlandse coffeeshops zijn zelfs internationaal veel besproken en bezocht. De Maastrichtse coffeeshops trekken zelfs zo veel buitenlandse toeristen dat de burgemeester van Maastricht, Gerd Leers u allen wel bekend in samenspraak met de gemeenteraad afgelopen dinsdag heeft besloten een aantal van de coffeeshops te verplaatsen dichter naar de (Belgische) grens. Dat de coffeeshops veel besproken zijn, blijkt dan al meteen. Een dag later roept de Belgische premier Guy Verhofstadt in een kwade brief de Nederlandse premier op tot een discussie over de verplaatsing van Maastrichtse coffeeshops. Maar wat is nu het werkelijke probleem?

Wij, de nuchtere Nederlanders, verkopen softdrugs gewoon in een coffeeshop. Dat vindt men eng, maar waarom? De burgemeester van Maastricht, Gerd Leers verklaart dat het Maastrichtse beleid een zegen is, zeker voor jonge gebruikers. Omdat ze in de coffeeshops legaal wiet kunnen kopen, komen jongeren niet snel bij criminelen terecht die ze misschien liever (duurdere) harddrugs wil verkopen. Onderzoek laat ook zien dat juist Nederlanders minder cannabis gebruiken in vergelijking met de rest van Europa. Niets dan lof dus voor het Nederlands beleid.

Toch is klopt het softdrugsbeleid niet geheel. De coffeeshophouders zitten in een gedwongen spagaat, ze mogen de wiet wel verkopen, maar zelf niet kweken. Ze moeten de wiet dus illegaal kopen en worden hierdoor onderdeel van het criminele circuit.

Gerd Leers loopt in Nederland voorop met het zoeken van een goede oplossing voor deze vreemde situatie. Hij heeft een plan opgesteld met twee hoofdlijnen. De eerste hoofdlijn is het legaliseren van de kweek, zodat de coffeeshophouders zelf voor hen eigen voorraad kunnen zorgen en deze ook gecontroleerd kan worden door de politie. De tweede hoofdlijn is het spreiden van de coffeeshops over heel Maastricht om overlast tegen te gaan.

Helaas werkt de regering in Den Haag niet mee en is legalisering van de kweek van wiet door coffeeshophouders op dit moment een gesloten boek. In het kersverse regeerakkoord staat zelfs dat de coffeeshops in de grensstreek helemaal gesloten moeten worden. Het lijkt wel of alle onderzoeken voor niets zijn geweest en Den Haag niet begrepen heeft dat de coffeeshops er nu juist voor zorgen dat jongeren beter omgaan met softdrugs!

Gelukkig hebben we in Maastricht nog een burgemeester die samen met de politie zoekt naar nieuwe oplossingen zoals het spreiden van de coffeeshops over de stad, met name naar de rand van de stad waardoor de buitenlandse toeristen op hun wenken worden bediend. Dit in de hoop dat de drugstoeristen vervolgens weer mooi terug het land uit gaan en niet voor overlast in de stad zorgen. De buitenlandse softdrugsgebruikers komen toch naar Maastricht, er zullen dus door verplaatsing ook geen extra softdrugsgebruikers bij komen. Daarom moet Belgixeb zich ook in het geheel niet bemoeien met deze kwestie.

Want deze coffeeshops zijn niet het werkelijke probleem dat voor veel overlast zorgt. De drugsrunners die de bezoekers van de stad lokken naar panden voor het verkoop van harddrugs zijn hiervoor verantwoordelijk. De regering in Den Haag moet zich daarop beter concentreren, in plaats van zich bemoeien met een effectief beleid dat zich al bewezen heeft. Ik wil premier Balkenende dan ook oproepen de dialoog op te nemen en te pleiten voor een internationale aanpak van het drugsbeleid. De aanpak van drugsrunners is een grote klus voor een stad als Maastricht en daar is wel internationale samenwerking voor nodig. Belgixeb zou juist moeten helpen in het zoeken naar oplossingen, aangezien er een grote stroom Belgische drugstoeristen iedere dag Maastricht bezoeken! Premier Balkenende, Burgemeester Leers en de Maastrichtse gemeenteraad hebben de eerste stap al gezet, U volgt!?

Franca Tonnaer, Voorzitter van de Jonge Democraten Maastricht, tevens fractielid van de D66 fractie te Maastricht.

22-4-2007

Maastrichts Coffeeshopbeleid als internationale voorloper is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

New ways to detect lies with forensics

francatonnaer — Thu, 14 May 2009 14:14:19 +0000

One of the most challenging tasks for a forensic expert is determining if a person is telling the truth. Over the years, all sorts of testing methods have been introduced x96 some eventually disregarded while others have become mainstays in forensic science. In the past several years, however, new techniques have been brought forth, many promising to revolutionise the way in which we determine if a person is honest or telling a lie. In fact, a recent claim is that a new test is ninety-seven percent accurate in finding out if someone is telling lies.

Does It Work?

The test has, however, been approached with much scepticism and doubt. The technique is one that monitors the brain using functional magnetic resonance imaging (fMRI). Researchers in support of the test claim that it is the gold standard for determining if a person is lying. Those who developed the technique cite that when a person is lying, there is an increase in blood flow to the brain. In turn, oxygen levels in the brain increase.

What The Scan Shows

In terms of what the researcher can see, the scanner shows that areas of the brain essentially brighten when questions are asked. The test was developed in the United States and researchers believe that it’s tougher to ‘cheat’ the fMRI than the traditional polygraph because the fMRI keeps track of changes in the brain as opposed to the usual stress responses that link up to a lie.

The approach to testing is different as well. Rather than bombard the person being tested with a constant barrage of questions, the person receives more segregated questions that are asked in smaller bits. In this way, the brain can basically recover from the last question, allowing it to go back to ‘normal’. Then, the next question can provide a result that is more accurate and easier to read.

Using Lie Detection

The idea of implicating someone in a crime when they are innocent is a real fear that has to be examined before deciding to use a specific lie detection technique. However, it’s promising and positive that we do have ongoing research into this area. Indeed, if the new test is as accurate as it purports to be, it could be a very important technique for helping us identify criminals and bring them to justice.

Reference: text: http://www.exploreforensics.co.uk/ Pic: Jeff Miller, University of Wisconsin

New ways to detect lies with forensics is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Privacy & Veiligheid: Actie Jonge Democraten

francatonnaer — Thu, 14 May 2009 13:53:51 +0000

tx93Jonge Democraten Go CSIx94: is een actie over privacy en veiligheid, die de Jonge Democraten (JD) op woensdag 8 oktober zijn gestart. Hiermee willen zij aandacht vragen voor het spanningsveld, dat bestaat tussen onze verschillende grondrechten en veiligheid.

Er zijn de laatste jaren steeds meer nieuwe technieken en wetten gekomen die Nederland veiliger moeten maken. Nieuwe technieken en wetten bieden nieuwe mogelijkheden. De Jonge Democraten (JD) juichen nieuwe technieken om Nederland veilig te maken toe, maar vinden niet dat iedere verandering automatisch een verbetering is. Veranderingen kunnen ook gevaren met zich meebrengen, waar wij de gevolgen lang niet altijd van overzien. Hebben we nog wel oog voor de nadelen die deze nieuwe technieken en wetten opleveren?

Met de actie x93Jonge Democraten Go CSIx94 willen duidelijk maken wat de risicox92s van deze nieuwe technieken en wetten kunnen zijn. Verder roepen zij iedereen op om ook eens stil te staan bij de gevolgen van nieuwe technieken en wetten op vlak van justitie en veiligheid voor hun eigen rechten, plichten en vrijheden.

DNA (interview over de techniek en mogelijkheden)

http://www.youtube.com/watch?v=ZK_43JQT4D0&feature=player_embedded

Camerabewaking (filmpje)

http://www.youtube.com/watch?v=xayEgTljQ6E&feature=player_embedded

Voor de volledige tekst en filmpjes, klik hier

Privacy & Veiligheid: Actie Jonge Democraten is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Illegalen in de Tbs [Opiniestuk]

francatonnaer — Thu, 14 May 2009 13:47:00 +0000

23 mrt 2007 [De Limburger]

De langstzittende Tbs-er van Nederland, Theo H. blijft nog minstens een jaar ter beschikking van de overheid (Dagblad de Limburger; dinsdag 30 januari). Justitie wilde de Tbs nog 2 jaar verlengen, maar het Hof ging hier tegen in; als een persoon langer in behandeling is, worden zijn belangen groter aldus het Hof. Toch is er een groep waarbij deze belangenafweging helemaal niet wordt gemaakt, namelijk ongewenst verklaarde vreemdelingen. Deze groep zit hierdoor in een nog uitzichtlozere situatie dan Theo H.

Nu word je natuurlijk niet zo maar tot ongewenst vreemdeling verklaard. Een minster kan iemand ongewenst verklaren als deze een ernstig misdrijf heeft gepleegd. Wanneer dit gebeurd is afhankelijk van de tijd dat de persoon in Nederland verblijft. Hoe langer iemand in Nederland is, hoe minder snel hij tot ongewenst vreemdeling zal worden verklaard. Daarnaast kan een rechter bij het plegen van een ernstig misdrijf ook Tbs eisen. Tbs is een serieuze maatregel die kan worden opgelegd als het misdrijf wordt gepleegd, (mede) wegens een gebrekkige geestelijke ontwikkeling of ziekelijke geestesstoornis. Een persoon kan dus Tbs opgelegd krijgen en tegelijkertijd tot ongewenst vreemdeling verklaard worden. Dit levert een vreemde situatie op. Tbs betekent immers letterlijk Ter Beschikking Stelling van de regering. De regering verplicht de persoon om zich in een Tbs-kliniek te laten behandelen, zodat hij bij terugkeer in de maatschappij geen gevaar voor de (Nederlandse) samenleving vormt. Tegelijkertijd wordt van een ongewenste vreemdeling juist verwacht wordt dat deze Nederland zo snel mogelijk verlaat, zelfs uitgezet wordt.

Deze paradox komt tijdens de opname in de Tbs kliniek ook heel duidelijk naar voren. Tegen het einde van een Tbs behandeling worden de patixebnten voorbereid op een terugkeer in maatschappij. Om de terugkeer zo goed mogelijk te laten verlopen, worden de patixebnten niet meteen na de behandeling op straat gezet, maar x91getestx92 door middel van verlof. Alleen als patixebnten zichzelf bewijzen in het verlof kan de Tbs bexebindigd worden. Ongewenste vreemdelingen kunnen dit sowieso nooit. De Minister van Justitie, moet toestemming geven voor een verlof. Hij kan dit bij een ongewenst verklaarde vreemdeling nooit doen, simpelweg omdat hij dan een illegaal toestemming geeft om zich op Nederlands grondgebied te verblijven. Omdat een ongewenst verklaarde vreemdeling niet op verlof kan, kan de Tbs-maatregel moeilijk worden bexebindigd. De ongewenst verklaarde zit hierdoor xb4vast in het systeemxb4. Deze uitzichtloze situatie komt de behandeling natuurlijk niet ten goede, maar kost de maatschappij ook nog eens veel geld. Er zijn er te weinig Tbs-plaatsen in Nederland, maar een oplossing komt er niet. Omdat de minister en zelfs ook de politieke partijen in Nederland niet met een oplossing komen, willen wij een voorzet geven.

Naar ons inziens mag niet meer mogelijk zijn om iemand die Tbs opgelegd heeft gekregen ook tot ongewenst vreemdeling te verklaren. Hierdoor worden personen in een uitzichtloze situatie vastgezet, met grote financixeble gevolgen voor de samenleving. Ook lijkt het ons een logische stap om de ministerixeble bevoegdheid tot ongewenst verklaring aan de rechter toe te wijzen. Een ongewenst verklaring kan gezien worden als een strafsanctie. Juist gezien de ernst van deze verklaring, biedt een onafhankelijke rechter uitkomst. Ministerieel beleid verandert immers naar gelang de politieke kleur van de minister. Dit kan bij zulke ingrijpende beslissing niet bedoeling zijn.

Daarnaast biedt meer autonomie voor de Tbs-klinieken een praktische oplossing. Tbs-klinieken zouden de mogelijkheid moeten krijgen om na de behandeling een passende uitplaatsing met het land van herkomst te organiseren. Hierdoor is het niet meer nodig om een verlof in Nederland te organiseren, maar kan de Tbs-er terug naar het land van herkomst. Wel zou de kliniek dan de Tbs-maatregel ter toetsing aan de rechter voor moeten leggen. Hierdoor wordt de Tbs niet zomaar opgeheven, maar kan er wel ingesprongen worden op de praktijksituatie.

Theo H. kan over een jaar weer verschijnen voor de rechter. Maar totdat iemand zich echt bekommert om de groep ongewenst verklaarde vreemdelingen, zullen zij slechts een lange inhaalrace in het vooruitschiet hebben om de titel van langst zittende Tbs-er over te kunnen nemen.

Marianne Meijssen en Franca Tonnaer, respectievelijk Student European Law School & Forensisch Psycholoog aan de Universiteit Maastricht, beiden lid van de Jonge Democraten (D66).

Illegalen in de Tbs [Opiniestuk] is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

Te dom om een moord te plegen? [Opiniestuk]

francatonnaer — Thu, 14 May 2009 13:43:24 +0000

Een gruwelijke daad. Een jong meisje van 12 jaar is meegenomen, meermaals verkracht om vervolgens vermoord te worden zodat ze zou zwijgen. Het verweer van de advocaat van de verdachte? De verdachte zou te dom zijn om een moord te kunnen plegen (Daglad de Limburger, zaterdag 23 juni j.l.). Hoe ver mag een advocaat gaan in zijn beweringen?

Dit is het verhaal over het Drentse Meisje Suzanne Wisman. Ze is op 12 december 2006 door Henk van D. van straat geplukt en in de kamper ontvoerd naar een afgelegen weggetje waar hij haar in zijn camper en daarna nogmaals ook buiten verkrachtte. Ze zou hem vervolgens uitgescholden hebben voor pedofiel, waarop hij volledig door het lint ging. Hij sleurde haar aan haar sjaal mee naar de camper en reed weg. Ze viel, waardoor hij met de camper over haar heen reed. Op het moment dat hij zag dat ze op wilde staan reed hij achteruit nogmaals over haar heen.

Nu snap ik dat een advocaat op alle mogelijke manier de strafmaat voor de verdachte probeert te verminderen, maar in deze zaak is er een opmerkelijk verweer. De verdachte zou te dom zijn om een planmatige moord te plegen. Nu ken ik zelfs zwaar mentaal gehandicapten mensen die zelfs planmatig koekjes weten te veroveren door in een woongroep waarbij er een vergaderbespreking is met het team snel de trommel van de tafel af te gooien, wetende dat als deze koekjes op de grond zouden vallen het personeel ze niet meer zou eten. Daarbij staat het ook niet in verhouding tot de daad. De dader heeft eerst tot twee keer toe het meisje verkracht en vervolgens ook nog tot twee keer toe overreden. Impulsief is dit niet te noemen. Hij had zich ook bij de eerste keer al kunnen bedenken, maar juist het feit dat ze met de auto achteruit nogmaals over haar heen rijdt geeft aan dat hij hoe doelbewust het zwijgen op wilde leggen.

Maar het is naar mijn idee niet alleen een onterecht verweer, maar ook een bezwaarlijk verweer. Wanneer zou iemand te dom zijn om een moord te kunnen plegen, zeker gezien zin doel; haar het zwijgen op te leggen? Iedere verdachte heeft het recht op een eerlijke verdediging, maar ik vraag me serieus af of zit wel een eerlijke verdediging is. Mag een advocaat zulke beweringen doen?

26-06-2007

Te dom om een moord te plegen? [Opiniestuk] is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.

‘Hate circuit’ discovered in brain

francatonnaer — Thu, 30 Oct 2008 08:06:53 +0000

Source [text & picture]: NewScientist.com

The proverbs tell us that there’s a fine line between love and hate, and new scans of the brain’s "hate circuit" have confirmed similarities between the two powerful emotions.

But whereas loved-up partners are likely to be less rational, the new scans show hate to be colder and more calculating.

Semir Zeki of University College London, UK, who has previously mapped the neural circuits involved in romantic and maternal love, and colleague John Romaya selected 17 subjects who expressed a strong hatred for an individual x96 typically an ex-lover or colleague.

The subjects answered a questionnaire to assess the level of their hatred, and they provided the team with a photo of their nemesis, along with pictures of three other less provocative individuals.

Each subject then viewed their chosen photos for roughly 16 seconds, while an MRI scanner mapped the activity in their brain. By comparing their responses to the hated face with their reaction to the neutral photos, the team could identify the neurological circuits we use when feeling intense hatred.

The results showed two brain regions that our "hate circuit" shares with the "love circuit" x96 the putamen and the insular cortex or insula.

The putamen is thought to be used to prepare the body for movement x96 so it’s possible this be active either to provide protection of the loved one, or to prepare for an aggressive or spiteful act from the hated one. The insula is associated with feelings of distress, such as jealousy.

Scheming hatred

However, there was also an important difference. The areas of the frontal cortex associated with judgement and reasoning are typically less active when viewing a lover compared to someone more neutral, meaning they are less likely to feel critical of their partner.

The hate-filled subjects, though, only showed a reduction in one small part of this area, while the rest was still active.

We may use this area to judge the consequences of our actions and to predict the behaviour of our nemesis, Zeki says. "In love, you take leave of your senses and go wild for that person, but in hatred it seems you must be all there to calculate your next move," he says.

The team found that the amount of brain activity corresponded with the level of hatred the subjects had previously admitted in the questionnaire.

Zeki suggests similar brain scans could one day be used in court x96 for example, to assess whether a murder suspect felt a lot of hatred towards the victim.

In the future, he hopes to investigate how brain activity would differ when experiencing hatred towards a group of people rather than a specific individual x96 for example, a race or nationality.

Journal reference: PLoS ONE (DOI: 10.1371/journal.pone.0003556

‘Hate circuit’ discovered in brain is a post from Forensic Psychology, Franca Tonnaer.